Hou op! - over scheiden

Iedereen met kinderen zal het vaak zeggen: Hou op! Stop met kibbelen, stop met rotzooi maken, stop met achter elkaar aanzitten, hou op, hou op, hou op! En dan verwachten we ook dat ze luisteren en daadwerkelijk stoppen. 

Als ouders gaan scheiden verwachten kinderen ook dat ouders ophouden. Ophouden met elkaar zwart maken, ophouden met ruziën, ophouden met boos zijn…. Hou op!

Iedere scheiding levert stress op, zowel voor ouders als voor de kinderen. Het IS ook niet wat je als ouder als verwachting had toen je verliefd was, toen je ging samenwonen, toen je kinderen kreeg. Maar soms gebeuren er te veel dingen waardoor scheiden toch de beste optie is.

Als dat gebeurt, zorg er dan voor dat je kinderen zo weinig mogelijk ‘hou op’-momenten hebben! Als kinderen veel van deze momenten hebben dan zullen ze namelijk niet meer écht met je praten, zullen ze zich eerder verantwoordelijk voelen voor jullie scheiding, zullen ze tegen allebei de ouders zeggen wat zij willen horen en worden ze ten onrechte betrokken in jullie volwassen conflict.

Hoe zorg je voor zo min mogelijk ´hou op’- momenten voor de kinderen?

Een goed idee is om het zakelijk te bekijken. Hoe lang je ook gescheiden bent, je hébt een geschiedenis samen, je hebt een bepaalde manier van met elkaar communiceren, je kent de ander door en door. Je zal los moeten komen van de nare kanten van dit gedeeld verleden en vooruit moeten kijken. Als we het zakelijk bekijken moet je als co-ouders je kernactiviteit centraal stellen: dat zijn de kinderen. Dit bekent niet dat je ze alles moet geven of moet toestaan, wel dat je op zijn minst de volgende regels hebt in het contact met je ex:

 

·         Onze kinderen staan centraal! 

·         Jullie geschiedenis is en blijft geschiedenis 

·         Blijf respectvol naar elkaar 

·         Het is prima om het over kleine zaken oneens te zijn en daarover andere regels te hebben 

·         Bijt liever op je tong dan in oude issues verzeild te raken


Als je ex jou een verwijt maakt of op een manier communiceert die jou irriteert, besef dan dat je een keuze hebt hoe je reageert. Je kan niet bepalen hoe jouw ex communiceert, je kan wel bepalen hoe jij reageert! Probeer altijd zo te reageren dat de spanning voor de kinderen zo klein mogelijk is. In plaats van meteen een (boze) reactie terug te geven, kan je:

 

·         De tijd nemen om te bedenken hoe je wilt reageren. Even afstand nemen voor je reageert is altijd goed.

·         Als je reageert doe dit dan met respect en in het belang van de kinderen.

·         Hoor de argumenten van de ander aan en probeer beide kanten te zien. Het is verleidelijk om gelijk te willen krijgen, maar dit maakt de situatie nooit beter.

Als je boos blijft na contact met je ex, zorg dat je het ergens anders ventileert dan bij de kinderen. Elke opmerking over de andere ouder zal negatieve gevoelens bij de kinderen geven en dat is het laatste dat je als ouder wil. Het maakt niet uit wie er gelijk heeft, het maakt uit dat je kinderen zo min mogelijk ‘hou op’-momenten hebben na een scheiding.

Papa is papa en mama is mama: de twee belangrijkste mensen in een kinderleven! 

Worstelen

’Mijn kind worstelt’ zeggen veel ouders.

Ze worstelen op school, met vriendjes, leraren, met broertje en zusjes, met verwachtingen, en ze worstelen ook met hun ouders. En dat doet de ouders verdriet. Tenslotte wil je je kind eigenlijk de hele tijd gelukkig en zonder worstelingen door het leven zien huppelen.

Worstelingen zijn echter nodig in het leven van je kind. Nodig om te leren hoe je problemen aanpakt, hoe je in het leven wil staan, hoe je opkomt voor jezelf, om te waarderen als iets lukt.

Als ouder moet je je kinderen leren zelfstandig te worden, en dat wordt een kind niet als alles voor hem gedaan en opgelost wordt. Dus:

·         Besef dat worstelen noodzakelijk is.

·         Bedenk dat iets nieuws leren gemiddeld genomen 3x zoveel tijd kost.

·         Geef je kind de ruimte om te oefenen.

·         Gun je kind de ruimte om fouten te maken.

·         Ben er steeds op de achtergrond als je kind je nodig heeft en probeer je kind zelf oplossingen te laten bedenken.

Zo wordt een kind sterk genoeg om zijn eigen problemen op te lossen. Tegenslag en verdriet heeft je kind nodig om te leren dat hij op zichzelf kan vertrouwen. Zo ontwikkelen kinderen zelfvertrouwen. Als een kind steeds leert dat hij problemen zelf kan oplossen, dan wordt hij weerbaar.

En dat is tenslotte wat alle ouders willen voor hun kind: zelfstandig, vol zelfvertrouwen en weerbaar!

De voordelen van problemen

Als kindercoach werk ik met een gespreksmodel dat als startpunt het door het kind (en/of zijn ouders) ervaren probleem neemt. Vervolgens gaan we alle aspecten van verandering bekijken. Het in kaart brengen van de voor- en nadelen van dit probleem hoort daar ook bij. Het is een interessante vraag hoe het kan dat iemand een probleem blijft houden terwijl hij zo duidelijk aangeeft het als vervelend te ervaren. Waarom houden we vaak problemen in stand? Je wilt toch niet met iets blijven rondlopen waar je duidelijk last van hebt? 

Eén reden hiervan is dat het probleem je iets oplevert, al besef je dat vaak zelf niet. Zo krijgen kinderen met problemen hierdoor vaak veel aandacht.

Kinderen die bijvoorbeeld faalanstig zijn krijgen meteen als ze uit school komen de vraag hoe de toets ging, of ze zenuwachtig waren, of anderen het ook moeilijk vonden, of de leraar wel meelevend was…

Een bekend gezegde is: ‘Wat je aandacht geeft, groeit.’ En zo is het ook met problemen.

 

Moeten we problemen van kinderen dan negeren? Nee! Kinderen willen -net als volwassenen- gehoord en gezien worden. Moeilijk gedrag komt haast altijd voort uit het negeren van lastig gedrag van kinderen. Wat kinderen nodig hebben is begrip van volwassenen. Contact met volwassenen die hen leren om andere gedragsmogelijkheden te oefenen zodat ze leren om hun behoeftes op een goede manier te uiten.

 

Maar hoe kan jij dit als ouder aan je kind leren? 

 

Allereerst: stop met negeren! Als je negeert, voelt je kind dat je hem niet ziet. En dan gaat hij zolang door totdat het zich wel gezien voelt. Met negeren zeg je eigenlijk tegen je kind: ‘Ik doe alsof je er niet bent totdat ik vind dat jij leuk doet’.


Daarnaast is het belangrijk dat je accepteert dat je kind dit gedrag vertoont. Besef dat je kind zich niet expres zo gedraagt en besef hij eigenlijk iets van je wil. Laat je kind merken dat je hem hoort en zeg wat je ziet (bijvoorbeeld: 'Ik merk dat je je verveelt, wat zou je willen?'). Je probeert er dus achter te komen wat de behoefte van je kind is. Is het moe? Wil het jouw exclusieve aandacht?

 

Moet je dan je kind zijn zin altijd geven? Zeer zeker niet! Je kind zal sneller naar je luisteren als het voelt dat jij hem begrijpt. Als je kind heeft verteld wat hij wil, dan kunnen jullie samen een oplossing bedenken. Een oplossing die naar jullie beider zin is.

 

Je zal zien dat wanneer je deze strategie toepast, je kind zich gehoord voelt en het probleemgedrag zal verminderen of zelfs geheel zal verdwijnen!